De huizen van de Bataks Sumatra:

De Bataks leven op Noord-Sumatra. Ze worden onderverdeeld in zes verschillende stammen die oorspronkelijk weinig met elkaar te maken hadden. Hun samenleving is niet hiërarchisch opgebouwd, maar er waren vorsten (raja), wier invloedssfeer echter zelf klein was en zich niet uitstrekte over het hele Batakgebied. Deze functie, die overeenkomt met die van een dorpshoofd, was niet erfelijk.

Twee van de Batak-volken, de Mandailing- en Angkola-Bataks, zijn al in het midden van de 1ste eeuw tot het islamitische geloof overgegaan, de TobaBataks werden vanaf 1864 door de Duitse 'Rheinische Missionsgesellschaft’ gekerstend. De andere stammen behielden nog hun eigen religie of werden, pas later moslim of christen.

Op een soortgelijke wijze als de Dajaks, die beroemd en berucht zijn als koppensnellers, vochten de Balaks steeds tegen hun reputatie van kannibaal. Aan hel eind van de 1ge eeuw was her kannibalisme door de Nederlandse regering verboden.
In de literatuur werden de traditionele huizen van de Bataks vuil, onhygiënisch en zeer donker genoemd. Hieronder volgt echter een andere beschrijving: "De woonhuizen van de Toba's en Karo's worden gekenmerkt door een zodanige manier van bouwen die aangepast is aan de overwegend permanente vestiging van hun bewoners. Het architectuurtype van het paalhuis is uilstekend geschikt voor hel leven in de tropen. Ongewenst bezoek van vreemdelingen of huisdieren kan zonder probleem worden tegengehouden door het intrekken van de trap. Hel vuil in de nieropgedeelde binnenruimte met de open haarden valt door de kieren in de planken op de vloer naar beneden lussen de varkens, kippen, honden, runderen en waterbuffels. Organisch afval wordt op deze manier op voortreffelijke wijze biologisch hergebruikt. Ook de bescheiden ventilatie door de kleine raam- en deuropeningen, die de rook van de brandende open haarden nauwelijks kunnen verwerken, heeft: een positief neveneffect: de rook verdrijft: alle insecten.'"

De huizen van de Toba-Bataks(Sumatra)die op de afbeeldingen boven te zien zijn, behoren helaas reeds tot her verleden. Ze worden niet meet gebouwd. Vroeger behoorden tot dergelijke huizen die ‘rumah adat’(traditioneel huis) werden genoemd, ook de rijstvoorraadschuren, de sopo

Als een raja een dorpsvergadering wilde houden, kwamen de mensen samen in de sapo. De sapo van de Toba-Bataks en ook de alang van de Toraja's waren als statussymbool uitermate belangrijk; behalve als rijstvoorraadschuur had den ze de functie van vergaderplaats, omdat de dorpshoofden van de Batak en de elite van de Toraja's verder' geen zitplaats voor gasten tot hun beschikking hadden. Tegenwoordig fungeren de sopo alleen nog als opslagplaats voor bouwmateriaal of brandhout; rijstvoorraden worden vandaag de dag in de’ rumah adat’ bewaard.

De op de buitenmuren aangebrachte versieringen moeten de huisbewoners beschermen en kwade invloeden als ziekten en zwarte magie verdrijven. Tot die versieringen behoren antropomorfe en zoomorfe afbeeldingen, ornamenteel snijwerk en wandschilderingen. De gebruikte kleuren zijn natuurlijke kleuren als rood, wit en zwart. Rood wordt verkregen uit een rode klei, zwart uit houtskool, wit uit kalk. De drie kleuren vertegenwoordigen de drie sferen van de kosmos. In tegenstelling tot de Dayaks, Minangkabauers en Toraja's speelt de leeuwenkop' (de singa-figuur) bij de Toba-Bataks een belangrijke rol. "Hij wordt aangetroffen op ontelbare afbeeldingen, al wordt meestal alleen zijn gezicht getoond. Hij heeft voor de Toba's twee
belangrijke betekenissen: ze geloven dat hij onheil, ziekten en andere kwade invloeden weg kan houden bij het huis en zijn bewoners en dat hij gezegende, positieve krachten kan vrijmaken tot heil van de bewoners." Volgens een andere interpretatie krijgt het woord singa zijn betekenis door de term si inga, die 'beschermende figuren op de hoeken' zou betekenen.

Home - Collection 2009 - Contact us

----------------------------------------------------------------------

Sunday, 31-Aug-2008 6:02 PM